Zo. Het zit er weer op. Mijn debuut afgelopen zondag op Lowlands was waanzinnig. Ik speelde in een volgepakte tent. Weken had ik naar het optreden toegeleefd, het was voorbij in een vloek en een zucht. Na een hele boel gestress, dat wel. Espressootjes drinken backstage helpt niet. Blauwe dixi’s van binnen bekijken ook niet. Met mensen praten al helemaal niet. Het enige dat helpt is beginnen met spelen. Na een minuutje wist ik dat het goed zat. Mijn Lowlands debuut is hier terug te zien:
Ik speelde tijdens Poetracks een van mijn weinige Nederlandstalige liedjes, Straattoneel. Het is een bewerking van een gedicht van W.F. Hermans. Plaats van handeling was de ogoNONogo tent. Overdag fungeerde het als literair podium. ’s Nachts transformeerde de tent in een spookhuis van rariteiten. Bandjes die overdag peelden, deden een middernachtelijke set, het publiek danste op de balustrades en dit alles onder het toeziend ook van een reusachtige witte schedel. Erg gezellig dus.
Redelijk blij en uitgelaten, ondanks het bodempje bier in mijn glas.
Mijn Lowlands was ook gezellig. Het was een paar jaar geleden dat ik er voor het laatst was. Normaal gesproken voelt een festival als een reusachtige zeepbel waar je fris geschoren instapt, om er een paar dagen naderhand dolgedraaid weer uit te komen. Lowlands was voor mij dit jaar geen campingvlucht helaas, maar een ordinaire autorit. Van stulp naar festival is ruim een half uur rijden. Je bent er zo en kunt tussentijds weer weg, het voelt een beetje half. Maar in de rij staan voor de artiestenbalie is dan toch ook wel weer erg fijn.
Hoogtepunt van Lowlands 2010 was rechtstreeks vanuit de Corsa het festivalterrein opstappen zondag ’s ochtends vroeg en over het nog bijna lege, aangeharkte veld lopen met een lucht van verschraald bier en oud zweet in mijn neus. Binnen een minuut was ik gewend aan de geur en beschouwde ik de Dixi als mijn grote blauwe vriend. Jammer dat het weer voorbij is. Best een blauwe maandag gisteren. Wachten maar op volgend jaar en dan liefst weer op het podium, met de band en de liedjes van de nieuwe plaat.
Leeglopende Grolsch, stof dwarrelt naar binnen.
