Warenhuis biedt onderdak aan kleumende muzikanten

Eefje belde op. De winnares van de Grote Prijs. Ze was net als ik gevraagd om afgelopen woensdag te komen spelen tijdens Moonlight Shopping. Een paar weken terug speelde ik ook al voor winkelend publiek in een koopgoot in Leiden. Ik liep eerlijk gezegd niet heel warm voor een tweede keer spelen in de kou.

Gelukkig kwam Eefje op het idee om in een tent naast de ijsbaan in het centrum te gaan spelen. Helaas werd dit op de avond zelf toch weer de koopgoot. Na enig onderhandelen tussen de sneeuwvlokken vluchtten we naar de V&D. Ik ben meer van de Hema, maar met temperaturen onder nul vind je al snel alles best. De V&D bleek echter prima te voldoen. Een beetje warenhuis biedt namelijk een ultieme kerstachtergrond voor een optreden Marten de Paepe. Met Eefje dus. Het zag er allemaal zo uit:

Ik warmspelend naast de detectiepoortjes. Ziel en zaligheid in de V&D.

Speciale dank gaat uit naar de twee vriendinnen van Eefje die een achtergrondkoortje vormden. De chocolademelk die ze uitdeelden was erg lekker. Ook dank aan het publiek bestaande uit vier hondstrouwe Eefje fans. Zij liepen ons overal achterna. Van de koopgoot in de kou naar de V&D tussen de kerstballen.

Centrum van Leiden zet Marten de Paepe op straat

Gisteren speelde ik op uitnodiging van Centrum van Leiden in de Haarlemmerstraat in Leiden. Ik word deze maand twee keer ingevlogen om het winkelende publiek in de binnenstad warm te spelen. Dit gebeurt in het kader van het programma Winter in Leiden. Ik vraag me af of mijn liedjes gisteren enig effect hadden. Erg hartverwarmend kan de aanblik van een kleumende Marten op straat namelijk niet geweest zijn. Ik vond een plek voor de H&M, waar schaars geklede dames in de etalage kleur gaven aan de straatmuzikant in mij.

Dames in ondergoed in een verwarmde etalage, ik bibberend met koude voeten op de natte straat ervoor

De avonden waarop ik speel zijn aangekondigd als Moonlight Shopping. Romantisch winkelen door sfeervol verlichte straten onder een volle maan. De maan ging gisteren echter schuil achter een ondoordringbaar wolkendek waaruit liters water naar beneden viel. Spelen voor mensen die verborgen gaan onder hun paraplus is maar niks. Ook in betere omstandigheden gaat spelen op straat me nooit heel lekker af. Een enkele keer voel ik me als straatmuzikant als Glen Hansard in Once, vaak is de werkelijkheid minder romantisch.

Het grote voorbeeld op straat: Glen Hansard, niet klein te krijgen door kou en neerslag

Er is best een publiek te vinden en geld te verdienen op straat, alleen moet je erg uitkijken voor concurrentie. In Praag moest ik een paar jaar geleden rennen voor mijn leven toen ik achterna werd gezeten door een horde boze daklozen. Het viel niet in goede aarde dat ik op de Karelsbrug het geld voor hun neus wegspeelde. In eigen land is het niet beter, in Amsterdam bijvoorbeeld heerst een strenge pikorde op straat. Als onbekende zomaar voor een terras spelen terwijl deze gereserveerd is voor zware jongens in het vak is een slecht idee.

Blauwe plekken en blauwe vingers dus. Ik ben blij dat ik vandaag bij de kachel kan oefenen voor de optredens aankomende zondag 6 december. Overdag speel ik dan in Merleyn in Nijmegen, ’s avonds verzorg ik in Utrecht het voorprogramma van Cass McCombs in Ekko. Die Cass schijnt behoorlijk gepokt en gemazeld te zijn door te spelen op straat. Ik ben benieuwd of hij me kan leren hoe ik de Glen Hansard in mijzelf naar boven haal. Of dat lukt? Kom dan naar me kijken op 23 december, opnieuw ergens in de Haarlemmerstraat in Leiden.