“Gekken en dwazen schrijven hun namen op muren en glazen.” Dat zei mijn moeder vaak tegen mij als kind als we door een ondergekladde tunnel fietsten of langs een met graffiti beklad gebouw liepen. Sindsdien denk ik altijd dat het erg ongepast is om je naam ergens in de openbare ruimte op een muur te schrijven.
Het spreekwoord schijnt te betekenen dat mensen die niks te melden hebben, vaak ook het hardst schreeuwen. Ik vat sommige dingen wel vaker iets te letterlijk op. Hoe het ook zij, het gezegde was nogal toepasselijk voor het optreden van Johan en mij afgelopen dinsdag in de Camelot in Nijmegen.
Om te beginnen iets anders: het was een avontuur om in Nijmegen te komen en weer terug te rijden. Het sneeuwde namelijk nogal. Ik heb nog niet eerder mijn auto moeten uitgraven om ergens te komen. Ondanks het weer, bromde mijn 27 jaar oude VW Passat nog nooit zo soepel en tevreden. Wie weet omdat hij zijn eerste ritjes maakte in Noorwegen en oude tijden voelde herleven.
De enige echte Marten de Paepe mobiel in diepe winterslaap.
Dan ter zake. Ik heb in de Camelot ruim drie jaar lang de muziekprogrammering verzorgd. Dat verliep best succesvol. Veel liedjesschrijvers die de afgelopen jaren door het land trokken, hebben inmiddels hun kunsten vertoond in de Camelot. Toen ik vorig jaar vertrok uit Nijmegen werd als dank een levensgrote foto van mij in de kroeg opgehangen. Iedereen die in de Camelot naar het toilet gaat, loopt langs mijn snuit. Een foto is natuurlijk nog veel erger dan je naam in graffiti op de muur schrijven. Ik betrad afgelopen dinsdag dan ook het podium met het schaamrood op mijn kaken.
De bewuste foto, je ziet hem gelijk hangen als je de trap oploopt.
Het werd toch nog een erg fijn optreden. Johan en ik speelden omstebeurt liedjes. De kroeg was merendeels gevuld met luid beppende studenten. Soms lastig spelen, wel altijd gezellig. Vroeger had ik de neiging om een luidruchtig publiek te overstemmen met eindeloze verhalen tussen de nummers door. Tegenwoordig speel ik het liefst zo veel mogelijk liedjes en probeer ook niet te hard mijn best te doen. Sommige mensen vertelden naderhand dat ze mij wel erg zwijgzaam vonden. Maar om terug te komen op het gezegde van gekken en dwazen, misschien had ik het meest te melden van iedereen en was ik daarom het stilst.
Na afloop van het optreden hielpen vrienden mee sjouwen. Met zijn vieren glibberden we ’s nachts met gitaren in de hand door de benedenstad, richting Waalkade. De stad voelde bekend en vertrouwd. Zonder dat er een spuitbus aan te pas was gekomen, had ik mijn naam weer even op de kaart gezet in Nijmegen. Beter dan gekken en dwazen ooit zouden kunnen doen.
