Vandaag was ik voor de tweede dag de nieuwe plaat aan het mixen in de Sound Enterprise Studio. Morgen nog een dag. Wellicht komt de plaat af, misschien nog niet. Zeker is dat de opnames ontzettend mooi worden. Nummers lijken opnieuw tot leven te komen, stukjes muziek vallen bij elkaar, liedjes ontpoppen tot schone vlinders. Dat werk. Hardst werkende man is Frans Hagenaars. Hij spreidt een ongekende werklust tentoon. Twaalf uur mixen aan een stuk gaan voorbij in een zucht. Ik ben vooral een luisterend oor. En af en toe heb ik ook nog eens goede ideeën. Vandaag drie liedjes opnieuw ingezongen en van een nieuwe gitaarpartij voorzien. Het is fijn werk.
Perzische tapijtjes en een microfoonopstelling. D18 in de koffer.
Er is ook sneu nieuws. Studio Sound Enterprise moet binnen een jaar wijken voor de A1. Die wordt verbreed. Zo ondertussen begin ik een beetje gehecht te raken aan de oude boerderij in de schaduw van de snelweg. Twee jaar geleden at ik er voor het eerst boterhammetjes aan de keukentafel. Tegenwoordig laat ik de koffieperculator vredig pruttelen boven het gasfornuis. Je zou het niet denken, maar de studio heeft een waanzinnig uitzicht. Achter de studio huizen twee bokjes (ook daar heb ik mijn hart aan verpand), tegen een achtegrond van een great wide open van grasland, een brug en een spoorlijn.
De great wide open achter de studio. Onderin een loopbruggetje. Ik raad iedereen af er overheen te lopen. De great wide open is vooral om naar te kijken, niet om in te plonzen.
Aan de nieuwe plaat wordt flink wat aandacht besteed. Het gaat er ambachtelijk aan toe. Galm komt van een echte galmplaat, buizen van voorversterkers verwarmen de studio. Mooi om te zien dat er weinig tot niets wordt geknipt in de opnames. Alles wordt vooral mooier gemaakt. Om de zoveel uur stap ik er even uit om te zwaaien naar mijn twee vrienden Bok. Die ken ik inmiddels ook al een poos. Ze beginnen dan ook hun interesse te verliezen in de paardebloemen die ik ze voor houd. Ik vraag me af hoe het met de bokjes verder moet vanwege de A1. The goat of Tom Joad. Stiekem toch wel de bezielde geest van de aankomende plaat…
The Goat of Tom Joad
Morgen gaan we door dus. Hoe langer de rit duurt hoe comfortabeler hij wordt. Hoewel ik steeds meer uit begin te zien naar de eindbestemming. In andere woorden: het wordt bijzonder. Morgen groet ik wellicht voor het laatst duo bok om na afloop in de auto te stappen en over een A1 met nu nog drie banen richting Amersfoort te rijden. Vreemd dat er een einde aan de studio gaat komen. Vandaag werd het gras nog gemaaid in de voortuin. We hoorden er niets van binnen.
